* با سحر*

می خوام برم

sa62 — Thu, 10 Dec 2009 13:51:48 GMT

تا حالا شده به این موضوع که برید و برای خودتون مستقل زندگی کنید فکر کرده باشید یا دلتون بخواد این کارو انجام بدید؟

من باز این روزا برای بار شاید دهم دلم خواست مستقل باشم و به سرم زده برم و همه رو یه دفه متعجب کنم مخصوصا بابام... دلم میخواد این دفه به هیچ کس از اطرافیانم نگم و یه روز که دارم اسباب اثاثیه ام رو جمع می کنم بهشون بگم من رفتم تلفنمو که دارید نه؟کاری داشتید تماس بگیرید خداحافظ.همین

یعنی من می تونم این کارو بکنم؟

اون شکم گنده

sa62 — Mon, 16 Nov 2009 18:50:18 GMT

به همکارم گفتم دلم می خواد زودتر فردا بشه تا بتونم با اون مرتیکه عوضی کچل شکم گنده یعنی همون رئیسم دعوا کنم.گفتم دلم میخواد هر چی تو سرمه بهش بگم و رعایت هیچی رو هم نکنم.گفتم دلم میخواد هر چی از دهنم در میاد بهش بگم و خودمو راحت کنم....گفتم:آره این کارو میکنـــــــــــــــم.

اما.....

امروز اومد و من باز نتونستم حرفامو به اون مرتیکه عوضی کچل شکم گنده بزنم.

اعتماد به نفس ...

sa62 — Wed, 21 Oct 2009 15:34:57 GMT

دیدید توی مترو خانوما و دخترای جوونی رو که فروشندگی می کنن؟از انواع سنجاق سر و لوازم آرایش و تی شرت و شلوار و جوراب گرفته تا انواع خوراکیا و.... حتی لباس زیر.

برام خیلی جالبه.با هر سن و سالی و با هر تیپ و قیافه ای و با یک اعتماد به نفس عالی وارد واگنا میشن و حالا هر کدوم با ادبیات خاص خودشون جنسشونو تبلیغ می کنن و می فروشن.خودشون باعث میشن آدم حوصله اش طی مسیر سر نره و خیلی مواقع هم چیزایی که لازم داری یه دفه به چشمت می خوره و می خری...

اما چیزی که برای من مسئله است اینه که اگر من جای اونا بودم چه کار می کردم؟واقعا می تونستم بیام توی یه جمع چند صد نفری و فریاد بزنم که آی مثلا لباس زیر؟ ...نمی دونم.منی که تا این سن توی بیشتر مراحل زندگیم با اعتماد به نفس پیش رفتم شک دارم که بتونم این کارو بکنم.

شاید خیلیاتون بگید اگر مجبور باشی و نیازمند می کنی نه؟...بازم شک دارم.آخه فکر نمی کنم خیلی از اونا به خاطر نیاز اونجان .خیلیاشون به خاطر علاقه به این کار یا کششی که براشون داره دارن ادامه میدن.

حالا نظر شماها چیه؟شماها این اعتماد به نفس و جسارت رو دارید؟

بازگشت

sa62 — Tue, 13 Oct 2009 11:37:51 GMT

سلام.

من اومدم و می خوام دوباره باشم.چطور شد که رفتم و نمی گم چون توضیحش سخته اما شما بذارید به حساب تنبلیم اما اینکه چطور امودمو مدیون یه دوست خوب قدیمیم که اینجا رو برام آب و جارو کردو دوباره یادم انداخت که یه همچین خونه ای داشتم.مرسی دوست جون

حالا دیگه نوشتنم میاد بچه ها.

همتونو شدیدا دوست دارم.

اون رو..

sa62 — Sun, 24 Feb 2008 17:04:18 GMT

احساس می کنم بیشتر از قد و قواره ام مسئولیت پذیرفتم و از اونجا که شدیدا بدم میاد از کم آوردنو میدونو خالی کردن, اینه که بیشتر از حد دارم انرژی میذارمو به کارا و مسئولیتام میرسم که دیگه خودمو فراموش کردم به کلی...می فهمید که چی می خوام بگم هان؟آهان باریکلا

دقیقا مثل خر گیر کردم تو گل آخر سالی و همینطور دارم به مانند یه سوسک برعکس شده دست و پا می زنم...اماخب دارم کارمو انجام میدم به هر بدبختی که هست.

حالا این وسط در نظر بگیرید که ارزش کارت رو نفهمن و خیال کنن همینه دیگه خب وظیفه اشه داره انجام میده, کجاتون می سوزه و چقدر؟

باید تصمیمات جدیدی بگیرم اینطوری نمیشه...

می خوام اون رومو نشون بدم.

مهمــــــــــــــــــــــــــــم:انواع پیشنهادات پذیرفته می شود.

تصمیم های پوشالی

sa62 — Wed, 31 Oct 2007 18:31:18 GMT

دوباره تصمیم...یه هدف...امید...آرزو...برنامه...یه هفته شب بیداری...کلی ذوق مرگی از یه تصمیم خوب...یه تغییر اساسی...یه قدم نزدیکتر شدن به هدف...یه حس خوب...یه شب خواب
اما...اما

بابا اجازه؟مامان اجازه؟.......اجازه دارم؟می تونم؟

نه
همه چیز خراب میشه.میشکنه.میریزه.خورد میشه.
دوباره نمی خوابم و یه هفته تو همم تا تصمیم بعدی و اجازه ندادن بعدی...یه تصمیم پوشالی

چه روی زیادی.نه؟

....

sa62 — Sat, 27 Oct 2007 19:24:18 GMT

تمام بدنم درد می کنه...از موهام بگیر تا نوک انگشتای پام...چمه من؟...خودمو با کار و فکر به اونو تمام موضوعات اطرافش دارم سرگرم می کنم تا بلکه یادم بره...

دیشب داشتم تلفنی با دوستم صحبت می کردم یه دفه بی دلیل قفسه سینه ام تیری کشید و دادمو برد بالا...اونقدر که نفسم بند اومد...این دیگه چه دردیه تازگیا میاد سراغم خدا می دونه

خیلی زود عصبانی میشم...این داره آزارم میده...هیچ موقع اینقدر بهم ریخته نبودم...شاید از خستگی باشه...نمی دونم...به یه استراحت طولانی نیاز دارم..اما تنها...می خوام تنها باشم...یکی درک کنه

کیسه چای...

sa62 — Wed, 17 Oct 2007 19:32:18 GMT

کيسه ي کوچک چاي تمام عمر دلباخته ي ليوان شد. ولي هر بار که حرف دلش را مي زد صدايش توي آب جوش مي سوخت .

کيسه ي کوچک چاي با يک تکه نخ رفت ته ليوان. حرف دلش را اهسته گفت ...

ليوان سرخ شد...

پیوست:دکتر هانی عزیز جواب شما قسمت کامنتهاست یه سری بزنید.

قضاوت

sa62 — Wed, 10 Oct 2007 20:20:18 GMT

تا حالا هزار بار بهم ثابت شده که بابا جان از ظاهر آدما نمیشه چیزی رو فهمید.باید صبر کرد و شناخت. اما باز بعضی وقتا اینجانب با کمال آرامش از روی ظاهر و چیزایی که فقط با چشم میشه دید و با گوش شنید قضاوت کردم و نظریه ابراز کردم.به عبارتی با وجودی که کلی تا حالا روی خودم کار کردمو سعی کردم که به خودم یاد بدم اینطوری نباشم باز آدم نشدم.

هیچ فکر نمی کردم اینهمه آدم عمیقی باشه.اینهمه کتاب خونده . اینهمه اطلاعات .وای چقدر لذت بردم.خیلی خیلی برام جالب بود.میشه گفت روی دیگه اون آدم برام تا حدودی نمایان شد...

اینم تاکید به خودمه که یادم نره:سحر جان عزیزکم گلم سعی کن آدم باشی.

پیوست:یه دستبند دارم که روش با حروف انگلیسی بزرگ نوشته شده SAHAR.به نظرتون عیبی داره که این بیرون دستم باشه؟

دل خوش...

sa62 — Tue, 09 Oct 2007 19:34:18 GMT

۴ روز لندن

۲ هفته امریکا(اریزنا)

۱ هفته هم ترکیه

یه سفر یک ماهه بعد از یک سال کار.

خیلی باید خوب و ایده آل باشه نه؟اما این در حالیه که آدم دلش خوش باشه.فکرش آزاد و رها باشه.

دل خوش رو میشه هر جایی داشت. اینجا و اونجا نداره

اما به شرط داشتن یه ذهن آروم بی هیاهو ...مگه نه؟

یه معادله خیلی ساده ی دو طرفه.حالا جالبه که دل خوش سیری چند؟!!!!!!!!!!